Vandaag stond helemaal in het teken van mijn vazen. Voor buitenstaanders lijkt het misschien simpel: een vaas beschilderen. Maar voor mij is het een proces vol aandacht, voorbereiding en gevoel.

Het Begin – Voorbereiden

Voordat ik ook maar een penseel aanraak, neem ik de tijd om de vaas te leren kennen. Ik kijk naar de vorm, de rondingen, de textuur. Elk object vraagt om een ander soort ontwerp. Soms fluistert een vaas meteen welk patroon of welke kleuren bij haar passen, soms moet ik langer zoeken.

Ik reinig en prepareer de vaas zorgvuldig. Dat moment voelt bijna ritueel: een schoon en puur oppervlak, klaar om een verhaal te dragen.

Het Proces – Lagen van Geduld

Dan begint het schilderen. Ik werk laag voor laag. Elke penseelstreek krijgt mijn volledige aandacht. Vaak schilder ik in stilte, soms met zachte muziek op de achtergrond. Ik verlies mezelf in de bewegingen van kleur, in hoe verf zich mengt en hecht.

Soms vraagt een vaas om een speels patroon, soms om zachte tinten die rust uitstralen. Ik laat me leiden door mijn gevoel, en probeer altijd balans te vinden tussen expressie en harmonie.

Tussendoor moet ik wachten. Droogtijd hoort erbij. En dat wachten is voor mij een deel van het proces: vertragen, loslaten, en het werk de tijd gunnen om te worden wat het wil zijn.

Mijn Hoop – Een Veilige Thuis

Wanneer de vaas af is, voelt het alsof ze haar eigen ziel heeft gekregen. Ik hoop altijd dat ze terechtkomt op een plek waar iemand écht van haar gaat genieten. Misschien als pronkstuk op een tafel, misschien als stille getuige in een hoekje van een kamer, gevuld met bloemen of gewoon puur als kunstwerk.

Wat ik het meest wens, is dat iemand die mijn vaas in handen neemt, een gevoel van warmte en veiligheid ervaart. Dat de kleuren troost bieden, dat het object een glimlach oproept. Dat ze niet zomaar een vaas zien, maar een stukje liefde en aandacht in materie.

Afronding – Dankbaarheid

Aan het einde van de dag, als ik mijn atelier opruim, kijk ik naar de vazen die langzaam drogen. Het voelt alsof ik iets persoonlijks heb gedeeld, alsof ik een stukje van mezelf heb losgelaten in iedere vorm en kleur.

En telkens opnieuw denk ik: wat een geluk dat ik dit mag doen, en dat ergens iemand straks dit werk in handen krijgt en er hopelijk net zoveel vreugde in vindt als ik tijdens het maken.